Članom 72. Zakona predviđeno je da zaposleni ima pravo na dvanaestinu godišnjeg odmora (srazmeran deo) za mesec dana rada u kalendarskoj godini:

• ako u kalendarskoj godini u kojoj je prvi put zasnovao radni odnos nema šest meseci neprekidnog rada;
• ako u kalendarskoj godini nije stekao pravo na godišnji odmor zbog prekida radnog odnosa u smislu člana 68 stav 2 ovog zakona.

Kada se radi o zaposlenima koji prvi put zasnivaju radni odnos ili imaju prekid radnog odnosa duži od 30 radnih dana, takva lica stiču pravo da godišnji odmor koriste tek posle šest meseci neprekidnog rada.

Kao što se može videti, u svim ostalim slučajevima, zaposleni ima pravo na pun godišnji odmor, ili još preciznije, zaposlenom pripada pravo na PUN GODIŠNJI ODMOR u sledećim slučajevima:

• ako u kalendarskoj godini u kojoj je prvi put zasnovao radni odnos ima više od šest meseci neprekidnog rada;
• ako u kalendarskoj godini nema prekid u radnom odnosu ili je takav prekid radnog odnosa kraći od 30 radnih dana.

Osim efektivnog rada, odnosno vremena koje je zaposleni proveo na redovnom radu na svom konkretnom radnom mestu radi čijeg je obavljanja i zasnovao radni odnos, pod neprekidnim radom smatra se i:

• vreme u kom je zaposleni bio privremeno sprečen za rad u smislu propisa o zdravstvenom osiguranju (bolest, povreda na radu i slično);
• vreme provedeno na porodiljskom odsustvu i odsustvu radi nege ili posebne nege deteta,
• vreme provedeno na plaćenom odsustvu,
• radni odnos sa prekidima kraćim od 30 radnih dana ili premeštaj na rad kod drugog poslodavca uz uslov da nije došlo do prekida rada dužeg od 30 radnih dana.

Pod prekidom rada dužim od 30 radnih dana, u kom slučaju zaposleni gubi pravo na pun godišnji odmor i pripada mu prvo na njegov srazmerni deo smatra se:

• neplaćeno odsustvo duže od 30 radnih dana;
• mirovanje radnog odnosa duže od 30 radnih dana;
• bilo kakav prekid radnog odnosa duži od 30 radnih dana;